Απόσπασμα απο την διπλωματική εργασία του Χημικού Ιωάννη Σίσκου

Η εμφάνιση του ανθρώπου στη γη σηματοδοτεί και τη γέννηση του τεχνολογικού μέρους της χημείας. Με το πέρασμα των χρόνων, οι τεχνίτες αποκτούσαν συνεχώς περισσότερες χημικές εμπειρικές γνώσεις με αποτέλεσμα να βελτιώνουν την ποιότητα των προϊόντων τους και να αυξάνουν την ποικιλία τους. Κάποιοι από αυτούς ήταν άριστοι γνώστες της τέχνης τους, αφού τα δημιουργήματά τους εξαπατούσαν άλλους τεχνίτες.

Οι τεχνικές που περιγράφονται στον πάπυρο της Στοκχόλμης ήταν προϊόν ασυναγώνιστων τεχνιτών, διότι ήταν κληρονόμοι και φορείς μιας μακροχρόνιας χημικοτεχνικής παράδοσης.

Οι τεχνίτες της εποχής εκείνης χρησιμοποίησαν τη μεγάλη τους επιδεξιότητα στη μεταλλουργία (παρασκευή κραμάτων, επαργύρωση, επιχρύσωση), στη δημιουργία (= απομίμηση) τεχνητών πολύτιμων λίθων, στην παρασκευή τροφών, ποτών, αιθέριων ελαίων, δηλητηρίων, στην κατεργασία του γυαλιού και των παπύρων. Επιπλέον, γνώριζαν αρκετά χημικά αντιδραστήρια, τεχνικές διαχωρισμού ουσιών (απόσταξη, εκχύλιση) και πολλά αντικείμενα χημικού εξοπλισμού (αποστακτήρες, υδατόλουτρα, φούρνους, γυάλινα δοχεία, φίλτρα).

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πάπυροι του Λέυντεν και της Στοκχόλμης είναι τα μοναδικά κείμενα που μαρτυρούν τις εμπειρικές γνώσεις χημείας και τη μεγάλη ικανότητα των τεχνιτών του αρχαίου κόσμου. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό, είναι ότι το 296 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός (βασίλεψε από το 284 έως το 305 μ.Χ.) έκαψε όλα τα βιβλία αργυροχρυσοχοΐας, για να μην πλουτίζουν οι κάτοικοι της Αιγύπτου και επαναστατούν εναντίον των Ρωμαίων.