Απόσπασμα απο την διπλωματική εργασία του Χημικού Ιωάννη Σίσκου

Οι ιδέες των αρχαίων Ελλήνων σοφών, ο αποκρυφισμός των μυστικιστικών θρησκειών και η πρακτική εμπειρία των τεχνιτών, οδήγησαν στη γέννηση της αλχημείας στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου τον 3^ο – 4^ο αιώνα μ.Χ.

Σκοπός της αλχημείας ήταν η «τεχνητή μεταστοιχείωση» των μη ευγενών μετάλλων σε ευγενή, δηλαδή σε άργυρο και χρυσό με τη βοήθεια της φιλοσοφικής λίθου ή ξηρίου.

Οι αλχημιστές πίστευαν ότι η πρακτική εμπειρία των τεχνιτών και οι φιλοσοφικές ιδέες των αρχαίων Ελλήνων σοφών δεν επαρκούσαν για την πραγματοποίηση του στόχου τους. Απαραίτητη ήταν και η δική τους ηθική τελειότητα την οποία προσπαθούσαν να επιτύχουν με την άσκηση του εαυτού τους. Η ηθική τους τελείωση (εσωτερικό έργο) θα βελτίωνε τις τεχνικές μεθόδους που εφάρμοζαν και, κατ’ επέκταση, θα επέφερε την επίτευξη του σκοπού της αλχημείας (εξωτερικό έργο).

Η βασική μέθοδος που εφαρμόζονταν για τη μετατροπή ενός μετάλλου σε άργυρο ή χρυσό ήταν, με τη χρήση κάποιων αντιδραστηρίων, η αλλαγή του χρώματος του μετάλλου.

Το πρώτο βήμα ήταν ο αποχρωματισμός του μετάλλου (μελάνωση ή αμαύρωση). Το επόμενο βήμα ήταν η λεύκωση, δηλαδή ο χρωματισμός του μετάλλου, και περιλάμβανε ένα ή δύο στάδια. Το πρώτο στάδιο ήταν η παρασκευή αργύρου (λεύκωση). Στην περίπτωση που ήταν επιθυμητή η παραγωγή χρυσού, τη λεύκωση ακολουθούσε η ξάνθωση. Οι αλχημιστές, από τα χρώματα που παρήγαγαν, έκριναν την επιτυχία των χειρισμών τους.