Απόσπασμα απο την διπλωματική εργασία του Χημικού Ιωάννη Σίσκου

Η χυμευτική τέχνη ή τέχνη της χημείας, ήταν δημιούργημα των αρχαίων Ελλήνων. Αντικείμενό της, ήταν η χρυσοποιία και η μεταλλουργία και όσοι την εξασκούσαν ήταν γνωστοί ως «χυμευτές» ( = χυμευταί στα αρχαία ελληνικά).

Ο Ζώσιμος ο Πανοπολίτης που έζησε περίπου από το 250 έως το 350 μ.Χ., είναι ο αρχαιότερος των «χυμικών» συγγραφέων και ο πρώτος που κάνει γραπτή αναφορά του όρου «χυμεία». Συνεπώς, ο Ζώσιμος ήταν ο θεμελιωτής της τέχνης της χυμείας.

Άλλοι πατέρες της χυμευτικής είναι ο Σέξτος ο Ιούλιος ο Αφρικανός (3^ος αιώνας μ.Χ.) από τη Συρία ή τη Λιβύη, ο Συνέσιος ο Κυρηναίος (370 – 413 μ.Χ.) και ο Ολυμπιόδωρος (5^ος αιώνας μ.Χ.).

Σημαντική στην τέχνη της χημείας ήταν η συνεισφορά του Βώλου του Μενδήσιου (3^ος – 2^ος αιώνας π.Χ.) που ήταν ένας από τους πρώτους χυμευτές και της Μαρίας της Ιουδαίας (4^ος – 5^ος αιώνας μ.Χ.), η οποία εφηύρε το υδρόλουτρο (bain – marie στα αγγλικά) που χρησιμοποιείται και σήμερα.

Άλλοι, λιγότερο σημαντικοί, χυμευτές ήταν ο Κομάριος (2^ος – 1^ος αιώνας π.Χ.), ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (1^ος αιώνας π.Χ.), η Κλεοπάτρα (3^ος αιώνας μ.Χ.), ο Ψευδοδημόκριτος (3^ος – 4^ος αιώνας μ.Χ.), όνομα με το οποίο πολλοί χυμευτές υπέγραφαν τα έργα τους, και ο Πελάγιος (4^ος – 5^ος αιώνας μ.Χ.).

Οι τελευταίοι γνωστοί Έλληνες χυμευτές, έδρασαν τον 6^ο αιώνα μ.Χ. και ήταν ο Ηλιόδωρος, ο Ιερόθεος, ο Νικηφόρος, ο Πετάσιος και ο Χριστιανός.